Âl-i İmran 102. ?Ey inananlar! Allah'tan sakınılması gerektiği gibi sakının, sizler, ancak müslüman olarak can verin.?
Ey iman edenler, anladınız mı? Buna inandınız mı? Ey buna inananlar, ey bunu kabul edenler, ey Allah?a sımsıkı sarılması gerektiğini kabul edenler, ey Allah ve Rasûlüyle iç içe olunca, Allah?ın âyetleri ve Rasûlünün sünnetiyle diyalogu kesmeyince küfürden korunacağına inananlar, ey ehl-i kitabı dinlemeyip sadece Rablerini dinledikleri zaman ancak korunabileceklerini bilenler, böylece inananlar, onları dinledikleri takdirde dinden çıkma tehlikesiyle karşı karşıya olduklarına inananlar, ey bunun mümini olanlar, ey bunun şuurunda olanlar.
?Allah?a karşı takvalı davranın.?
Yolunuzu Allah?la bulun. Hayatınız konusunda Allah?tan başkasına müracaat etmeyin. Hayatınızı Allah için yaşayın. Hayatınızı Allah?ın belirlediği ölçüler içinde yaşayın. Yaptıklarınızı Allah?ın sizi gördüğü şuuru içinde ve Allah?a lâyık olarak yapın. Yaptıklarınızı Allah dedi diye yapın. Yapmayıp terk ettiklerinizi Allah yasakladı diye yapmayın. Allah nasıl istiyorsa, nasıl gerekiyorsa, nasıl icab ediyorsa öylece yapın ve bunu böylece de sürdürün:
Muttaki olun. Allah için vermeniz gereken yerde vererek, vurmanız gereken yerde vurarak, sevmeniz gereken yerde severek, küsmeniz gereken yerde küserek, konuşmanız gereken yerde konuşarak, susmanız gereken yerde susarak Allah için bir hayat yaşayın. Evet, bu âyet müminlerin yollarını Allah?a sormalarını emrediyor. Allah?a sorarak, Allah?tan olur alarak bir hayat yaşamalarını istiyor. Çünkü bu hayatı var eden Allah?tır. Bu hayatın yasasını koyan da elbette Allah olacaktır. Bu hayat ona sorulmadan asla yaşanılmamalıdır. Bu konuda pek çok hadis var. İnşallah burada onlardan bir kaçını okuyalım.
Ebû Ümâme Sudayy ibn Aclân el Bâhilî radıyallahu anhtan rivayet edildiğine göre Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi Veda hutbesinde şöyle buyururken işittiğini söylemiştir: ?Ey insanlar Allah?a karşı sorumluluk bilincinde olunuz, yolunuzu O?nun kitabıyla bulmaya çalışınız, beş vakit namaza devamlı ve duyarlı olunuz, Ramazan orucunu tutunuz, mallarınızın zekâtını veriniz, sizden olan müslüman yöneticilere itaat ediniz ki; doğruca cennete giresiniz.? (Tirmîzî, Cum?a 80)
Ebû Hureyre radıyallahu anh şöyle demiştir: Bazı insanlar Rasûlullah sallallahu aleyhi ve selleme:
- Ey Allah?ın Rasûl?ü insanların hayırlısı ve değerlisi kimdir? dediler. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: - Yolunu Allah ve kitabıyla bulmaya çalışanlardır buyurdu. - Ey Allah?ın Rasûl?ü biz bunu sormuyoruz dediler. - O halde Allah?ın sevgilisi İbrahim?in oğlu Allah?ın nebisi İshâk?ın oğlu Allah?ın nebisi Yâkub?un oğlu Allah?ın nebisi Yûsuf?tur, buyurdu. - Ey Allah?ın Rasûl?ü biz bunu da sormuyoruz dediler. Bunun üzerine Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: - O halde siz benden Arap kabilelerini soruyorsunuz. Bilin ki cahiliye döneminde hayırlı ve şerefli olanlar İslâm?ı iyi anlayıp yaşarlarsa İslâm döneminde de hayırlıdırlar.? buyurdu. (Buhârî, Enbiyâ 8; Müslim, Fedâil 168)
?Başka değil sadece müslümanlar olarak ölün.?
Yâni hayatınızın tümünde hep müslüman olun ki, ölüm sizi müslüman olarak bulsun. Müslümanca bir hayat yaşayın ki, müslümanca bir ölüme muvaffak olun. Çünkü hayatın Allah?ın istediği gibi olanı makbuldür. Ölümün Allah?ın istediği gibi olanı makbuldür. Ölümün ve hayatın bir başkası asla makbul değildir. Allah?ın istemediği bir hayatı yaşayanın Allah?ın kabul edip razı olacağı bir ölümle ölmesi mümkün değildir.
Allah?ın kendine has bir ismi var, Rahmân. Al-lah kullarına karşı merhamet sahibidir. Merhamet sadece Allah?a aittir. Rabbiniz size karşı o kadar merhametli ki onun için size hidâyet etmiştir. Kullarına karşı Allah öyle merhametli ki, öyle Rah-mân ki onun için size kitap göndermiştir. Bu dünyada sizi yolsuz, yordamsız, vahiysiz, kitapsız bırakmamıştır.
Öyle Rahmân ki Allah sizi yaratıyor, size rızık veriyor, sizi doyuruyor, sizin hayatınızı sürdürüyor, kendisine lâyık kulluk yapmadığınız halde, pek çok günahlar işlediğiniz halde sizi affediyor. O Rahmân olan Allah?ın bize karşı rahmetinin tecellisine bir bakın ki bize burada şöyle dememiş: Ey müminler, ey kullarım, Konya?da iken ölün! Gözü-nüzde gözlük varken ölün! Ya da Ankara yolunda ölün! Ya da başınızda siyah bir eşarp varken ölün! Beyaz gömlekli olarak ölün dememiş. Ölüm size geldiği zaman sizi böylece bulsun dememiş. Eğer böyle deseydi işimiz çok zordu. O zaman hep gözlüklü olmak, yahut beyaz gömlekli olmak ve öyle ölmek zorunda kalacaktık ki gerçekten bu bizim için çok zor olacaktı. Meselâ gözlüğü gözümüzden çıkardığımız bir anda ölüm bizi yakalayacak ve işimiz bitecekti. Ama dikkat ederseniz öyle demiyor Allah. Ya ne diyor? Müslüman olarak ölün. Ölüm sizi müslüman bulsun. Yemek yerken, otururken, ayaktayken ölün dememiş, müslüman olarak ölün demiş. Yâni en kolayını söylemiş, en kolayını istemiş Rabbimiz bizden.
Yeryüzünde bir insanın yapabileceği en kolay, en rahat iş bu. Çünkü kul bu işi yapmaya başladı mı, en yüce varlık, en güçlü varlık onun destekçisidir. Ben müslüman olmak istiyorum ya Rabbi, ben senin istediğin hayatı yaşamak istiyorum ya Rabbi, ciddiyim bu işte dedin mi, mutlak sûrette Allah sana yardım edecektir, senin yardımında olacaktır, ciddiyetine göre tabii. E, müslüman olmak bu kadar kolay olduğuna göre, bunu sürdürürken de ölüm seni ne zaman bulursa bul-sun ne fark eder? Ama öteki türlü olsaydı meselâ gözünde gözlükle ölün deseydi Allah, şeytan ve dostları bir an gözünden alıverince gözlüğü kâfir olarak ölme tehlikesiyle karşı karşıya olurduk.
Arkadaşlar dikkat ederseniz müslüman olarak ölme emri, az evvel okuduğum: ?Kim Allah?a teslim olursa muhakkak o sırat-ı müstakime ulaştırılır.?(Âl-i İmran 101) Âyetinden sonra gelmiştir. Öyleyse diyeceğiz ki, bu iş, müstakim sıratta olarak ölmektir. Sırat-ı Müstakim üzere bir hayat yaşarken ölmektir. Müstakim sırat kişiyi hedefe götüren yol demektir. Yâni hedef demektir. Bizi cennete götüren yol müstakim sırattır. Bunun iniş ve çıkışları olabilir. Dönüşleri, virajları da vardır. Bazen yürünür, bazen durulur, bazen geri de gidilir. Günah anla-mına, günahlardan kaçma anlamına geri gidilir. İnsan şaşırabilir bazen, hata edebilir, unutabilir. Ama bu şaşırması gaflettense, yâni uyanır uyanmaz vazgeçiyor, aynı sapaktan bir daha sapmıyorsa, tamam Allah affederim diyor. Ama bu yol öyle bir yol ki, bu yoldan giden insanlar hem o yolda Allah?ı bulurlar, hem de şeytanları bulurlar. Çünkü Hûd sûresinin 56. âyetinde söyle buyurulur:
?Muhakkak ki Rabbim dosdoğru bir yol üzerindedir? (Hud 56)
